You can dig a hole into my soul which is hollow like a bowl.

poniedziałek, 28 listopada 2011

You lost my favourite cancer

by Meeri Anneli

There are moments when I feel I can go to bed with anyone. Fuckin' sad.

Yes, I know - my life is more than heaven.

sobota, 26 listopada 2011

Czuję bardzo zły imperatyw, który, jak wiele innych rzeczy, doprowadza mnie do szaleństwa. Ulegam mu w tym momencie, jako próbie zatrzymania tego obłędu, jako próbie skonkretyzowania problemu, czyli poradzenia sobie z nim. Imperatyw brzmi: opisz to! opisz to! opisz to!

Wystarczy jednak, imperatywie, jeden kiepski wiersz, gdzie wrzuciłam po przecinki cały bolący mnie bełkot. Zamknij więc już mordę imperatywie, daj mi żyć. I wy, sprawy po przecinku, przymknijcie gęby. Bo nie napiszę już nigdy nic. A wtedy położę się i umrę z wywalonym językiem i nikt mnie już nigdy nie pokocha. Taki osiągniecie efekt swoim truciem i doprowadzaniem mnie do ataków okołopsychotycznych.

Dziękuję, dobranoc.

PS. A jak kurwa jutro znowu was usłyszę, to przyrzekam, że skończymy wszyscy razem na dachu wieżowca, albo pod ciężarówką. I rozpełzniecie się jak rozplaskane żaby, aż wydacie ostatnie tchnienie.

piątek, 25 listopada 2011

hey-hey

"Zanim przeczytasz wiersz..." . To nie są wiersze, to nie są pracowicie zmetaforyzowane wersy, to nie są słowa silące się na poetykę, na oryginalne brzęczenie i prowokujące uczucia. Jest tu dużo banalnych zwrotów, bo to nie jest kreacja. Po prostu wzięłam dłoń i siliłam się, żeby pisać tylko do siebie. Stąd mogą się wziąć jakieś momenty niekontrolowanego, ludzkiego obnażenia. Nie chcę robić dziś z siebie teatru. Co za hipokryzja, że to publikuję.

Bo:

nie chcę tym razem nic powiedzieć, mimo rozsadzanych przez żałość płuc

nic nie powiem, nie zaskomlę

(nie umiem już bowiem pisać wierszy)

ucieszę się, że wraca mi zdolność do płaczu utracona na lata

to chyba i tak brak magnezu jest przyczyną nadmiaru boleści

na związki nie trzeba czekać

na kochanie zasługiwać

wystarczy nażreć się żeń-szenia

skupić na studiach

uspokoić oddech

chwycić zapewne pewnie "dni dzisiejsze"

z autobusem ludźmi znajomymi obiadem książką telefonem do babci

być i iść spać o ludzkiej godzinie, a do poduszki książka, a nie...

lepiej nie czytać jednak książek z opisem miłosnych gier i pozycji

nie wracać do przeszłości, nie patrzeć na ciało w lustrze

tylko zmyć twarz tonikiem, uprać rajstopy

nie lecieć do kartki i ołówka jak tylko wychwyci się coś pseudopoetyckiego

a potem frustrować, że nie umie się tego zapisać tak jak by się chciało

nie wmawiać sobie artyzmu, niepokorności

nie robić z życia teatru tumblra blogspotu weheartitu facebooka ani żadnych innych grzechów

środa, 23 listopada 2011

Fly to the moods

I'm sitting on an armchair.

I'm melting in cranberry jelly and green light.

I'm disappearing in sensual melodies by Kate.

I'm slowly falling into another unhappy love.

Kate Bush - Never be mine

No, no, no. I can't let it be again.

wtorek, 22 listopada 2011

Are we electric?

Wyobraź sobie świat bez luster. Widzielibyśmy tylko swoje dłonie, to co w nich, uważalibyśmy na każdy ruch. Widzielibyśmy swoje stopy, ważylibyśmy kroki, mielibyśmy świadomość drogi. Poznawaliśmy swoją twarz dłońmi innych. Nie byłoby kompleksów, stereotypów, przezwisk, słabości. Pięknych i piękniejszych.

Bylibyśmy sami sobie, bez wizerunku, bez smutku szkaradności, bez istoty popkulturowej zgryzoty...

A tak - wszędzie nieswoja swoja twarz, nawet w szybie zamglonego autobusu.

Wieczór rozdzierający i rozdzierany

Portico Quartet - Dawn Patrol

Ediit:
Nie lubimy się, męczymy się. Ja się męczę konotacją. Ja się męczę potrzebą. Ja się męczę rozmowami z tobą. Ale o tyle dobrze, że uśmiechnęliśmy się dzięki sobie w ostatnich podrygach przednocy wirtualnej. I tyle wystarczy. Nic więcej, to się liczy. Dobranoc, przyjacielu. Fuck you.